Tag Archief van: waardigheid

De lessen op straat

Ik heb altijd contant geld bij me.
Voor de straatkrantverkopers, de daklozen, de kleine ondernemers.
Omdat contant geld nou eenmaal verschil maakt, voor heel veel mensen.
Maar vandaag had ik het niet.
Ik zat op de fiets naar de stad en dacht nog: ik moet pinnen.
En ja hoor…

Daar stond Bjorn

‘Mevrouw, heeft u een euro voor me?’
“Nee helaas niet Bjorn, en daar baal ik van.”
‘Mag ik u dan misschien wat anders vragen? Twee satékroketjes met mayo?’
“Ja natuurlijk kan dat.”
Een vrouw liep met me mee naar de frietzaak. Ze vertelde dat ze een vriendin van Bjorn is en hem vaak helpt geld in te zamelen zodat hij in de opvang kan slapen.
“Leef je zelf ook op straat?”, vroeg ik.
‘Nee, ik woon gewoon in Zwolle.’
Bjorn kwam erbij.
‘Het is een goede dag. Ik hoef nog maar twee euro en dan kan ik straks in de opvang slapen.’
‘Hoeveel heb jij?’, vroeg hij aan zijn vriendin.
“Zesvijfennegentig,” zei ze.
“Dan zijn jullie er toch?” zei ik.
‘Nee, we moeten samen.’
Ik was even op het verkeerde been gezet door haar verhaal en doordat ze er zo prachtig uitzag.
De kroketten waren klaar. Ze namen ze dankbaar aan.
“Ga je ze niet meteen opeten?”
‘Dat komt wel goed, dan doen we tussendoor. We moeten nog even snel de winkelstraat in, de mensen zijn er nu nog. Het is een goede dag. Dank u wel, mevrouw en fijne avond.’
“Ik wens jullie ook een fijne avond en tot de volgende keer.”

Ik bleef achter

Met mijn frietje (tja, nu ik er toch stond…) en dacht wat is het toch een gekke wereld.
De ontwikkelingen gaan zo hard. Digitaal verkeer, elektronisch geld, AI, volop kansen voor wie het op de rit heeft.
En wat is het leven bar voor wie dat niet heeft.
Ik hoop zo dat onze nieuw te vormen coalitie oog heeft voor die groeiende kloof.
Tussen wie mee kan doen en wie achterblijft.
Tussen taalvaardig en niet, digivaardig en niet.
Wat een armoede hebben we toch in dit land. En wat zie ik een kracht, warmte en moed bij mensen die niets hebben.

Dit raakt

Aan waarom ik doe wat ik doe.
Werken aan gelijkwaardigheid en fijn samenleven.
Ruimte maken voor ieders verhaal, talent en waardigheid.
Zodat iedereen kan meedoen en betekenis ervaart.

Houd het luchtig als het niet dieper kan

Misschien herken je het wel. Je wilt iets uitspreken, doorspreken, tot de kern komen.
Je onderneemt pogingen, misschien zelfs met iemand erbij. En het komt niet. Iedere poging om het echte, het moedige, gesprek aan te gaan wordt uit de weg gegaan of gesaboteerd. Dat kan hevige emoties oproepen; onmacht, woede, verdriet. Het is dan goed om jezelf af te vragen ‘is dit omdat de ander het niet kan of het niet wil?’ En je dan te realiseren dat het er eigenlijk ook niet toe doet of het een kwestie is van niet kunnen of niet willen. Ook bij niet willen is er immers sprake van niet kunnen. Het kan zijn dat het te pijnlijk is om terug te gaan naar die ene situatie, die ene gebeurtenis. Of de reeks aan gebeurtenissen en situaties. Het kan ook zijn dat je niet (meer) goed ‘levelt’ met de ander, vanwege andere waarden, andere bedoelingen of andere belangen.

Hoe blijf je op een respectvolle manier in contact zonder in de valkuil te stappen dat er nieuw gedoe ontstaat?
Hoe behoud je daarbij de waardigheid, naar de ander en naar jezelf?
Stel eens het luchtige gesprek voor! Het is fijn om van te voren helderheid te hebben om wat voor soort gesprek het gaat. Zo voorkom je voor jezelf teleurstellingen en voorkom je in de relatie met de ander (nieuw) ongemak. Wie weet volgt van daaruit een nieuwe verbinding en de mogelijkheid om ergens, ooit, een tandje dieper met elkaar in gesprek te gaan. Misschien ook niet en is de nieuwe luchtige manier van contact hebben precies genoeg en goed genoeg. Het luchtige gesprek hoeft niet live te zijn, een telefoontje is soms het best haalbare in de gegeven situatie. Contact maken is hoe dan ook het meest liefdevolle dat je kunt doen. Naar de ander toe en voor jezelf.