Jitske Baarsma

Ik wil doen waar ik passie en liefde voor heb

Jitske Baarsma – schaalwerker en gastvrouw bij Droom van Zwolle

‘Ik heb een talent voor observeren. Als kind al zat ik graag in een hoekje toe te kijken. Ik heb een opleiding fotografie gedaan. Heerlijk, vanachter de lens de wereld bezien.’ Het talent van Jitske Baarsma zit in wat ze ziet. ‘Ik ben een gevoelig mens. Ik pik de sfeer goed op en voel aan wat mensen nodig hebben. Ik weet precies hoe mijn collega’s graag werken en hoe ze de boel hier aan willen treffen.’ Ze heeft ook een verfijnd oog voor schoonheid. ‘Alles en iedereen heeft een verhaal, een verleden, geheimen. Prachtig vind ik dat.’

Soms valt een kwartje. Met een sprankelende rinkel. Na jaren af en aan zonder werk te zitten en afhankelijk te zijn van een uitkering besefte Jitske dat ze zelf haar dromen na moest jagen. Een keerpunt.

Eerder zag ze dat niet voor zich: ‘Ik ben Jitske en ik ben werkloos. Hoe stel je je voor als je geen werk hebt? Ik voelde me nutteloos. Alsof ik er niet mocht zijn.’ Ze had het idee dat ze buiten de maatschappij stond en in reactie daarop trok ze zich nog verder terug. Dat is ook haar natuur; ze heeft altijd al de behoefte gehad om zichzelf onzichtbaar te maken en durfde niet op de voorgrond te treden. De lotgenotengroep waarbij ze zich had aangesloten via de gemeentelijke instantie die haar op weg hielp naar een baan, bood troost. Samen lachten ze om elkaars sollicitatieblunders en teleurstellingen. Maar hoopvolle verhalen werden er niet gedeeld, want aan succes bij hun pogingen ontbrak het. ‘Iedereen zat in hetzelfde schuitje.’

Haar nieuwsgierigheid en drang om te ontwikkelen wonnen het van haar neiging zich terug te trekken. De gemeentelijke instantie drong er steeds vaker op aan dat ze callcenterwerk moest doen – ‘ik vond dat werk echt verschrikkelijk, zaken of spullen verkopen waar ik niet achter sta’ – maar bood haar tegelijkertijd ook de kans om de training ‘Ik ga staan voor mijn talent’ bij Droom van Zwolle te volgen. Ze greep de kans. ‘Die training schudde mij wakker. Waar stond ik dan wel achter? Ik voelde dat ik wilde doen waar ik passie en liefde voor heb. En leerde dat je daar geen concessies aan moet doen. Dat je simpelweg moet knokken om je droom waar te maken.’

En dat is precies wat ze is gaan doen. Het werd een opleiding tot hondentrimmer. ‘Ik word gelukkig als ik met dieren werk.’ Kort daarna viel haar als een wonder ook nog een baan toe: Droom van Zwolle vroeg haar om schaalwerker bij hen te worden. Ze had wat in te halen en absorbeerde alle nieuwe kennis en ervaring als een spons en leerde in korte tijd waanzinnig veel over zichzelf. ‘Ik vind respect voor mensen belangrijk. Wie je ook bent. Het is belangrijk dat we oog hebben voor ieders wensen, verlangens en accepteren wie ze zijn. Mijn zoon van achttien heeft autisme. Hoe mooi is het als we hem kunnen zien zoals hij is en dat hij dat kan voelen?! Jongeren worden vaak in een hokje geduwd zonder dat er oog is voor hun talent. Ze doen toetsen en volgen opleidingen zonder dat ze weten waar ze van zijn.’ Wanneer ze het hier over heeft veert ze op, vuur in haar ogen.

Van iemand die zichzelf buiten de maatschappij voelde staan maakte ze een grootse sprong: naar iemand die van betekenis wil zijn en verbinding wil maken met diezelfde maatschappij. ‘Ik wil eigenlijk alles. Een hondentrimsalon, mijn fotografiewerk weer oppakken én ik zou heel graag de filosofie van de Droom naar scholen brengen.’ Waar Jitske precies naar op weg is weet ze niet, maar ze is op pad.