Ga je mee op ontdekkingsreis?

Mijn dochters “gaan helemaal stuk” om deze foto. Ik -in het midden van de foto- vraag: waarom vinden jullie dit zo grappig? Het is mijn helm. Mijn blik. De hele compositie. Zelf kijk ik er ook met plezier op terug. Niet zozeer om hoe ik er uitzie, maar omdat ik het heb gedaan, rondrijden op een scooter in Thailand.

Er rijden veel toeristen op scooters in Azië rond. Ze lijken zich allemaal geen zorgen te maken. Misschien heb jij die ook niet, maar er gebeuren ontzettend veel nare ongelukken mee. Je kunt slippen in plassen, over modder en losliggende steentjes op de vaak slechte wegen. Je kunt hele lelijke schaafwonden krijgen op je blote benen. En je kunt zelf wel voorzichtig zijn, maar het verkeer in Azië is totaal onvoorspelbaar.

Van angst naar vertrouwen

Tot deze zomer hadden deze gedachten en waarschuwingen me er altijd van weerhouden. Ik hoefde niet zo nodig. Vond andere manieren van transport ook prima. Dit jaar deed ik het toch. Misschien omdat onze backpackende dochter al heel veel tochten heeft gemaakt en het ook gewoon doet. Misschien omdat ik bewust bezig ben met het thema van angst naar vertrouwen. Misschien omdat ik er eigenlijk wel zin in had.

De eerste meters waren onwennig. Aftasten hoeveel gas je moet geven. Zoeken naar een goed evenwicht. Nogal stotend (gas los en weer dicht) ga ik op weg. De remmen inknijpend als ik steil naar beneden ga. Het gevoel van “neee!” en “jaaa!” wisselen elkaar af. Voorzichtig, maar met een groeiend zelfvertrouwen van het ene mooie strandje naar het andere. En uiteindelijk geniet ik ervan dat ik het doe en heb gedurfd. Een gevoel van vrijheid.

Angst voelen vind ik niet verkeerd. Het beschermt je. Het maakt dat je je goed voorbereidt (helm op!), voldoende voorzichtig bent (niet te hard!). Maar als ik me ook nu weer door mijn angst had laten leiden had ik ook echt wat gemist. Het avontuur. Iets doen wat ik nog niet eerder had gedaan, een nieuwe ervaring en mijn grenzen verleggen.

Een link naar mijn werk als mediator

Ik zie in deze vakantie ervaring ook een link met mijn werk als mediator. De stap zetten om een conflict via mediation op te lossen gaat bij veel mensen gepaard met een vorm van angst of spanning. Je weet niet zeker wat er gebeurt als je met de ander in gesprek gaat. Wat zal de reactie van de ander zijn?. Je wilt liever niet geraakt worden of emotioneel worden. Je bent bang om het erger te maken. Je ziet de oplossing niet of denkt dat de ander niet wil of kan veranderen.

Je gaat inderdaad in zekere zin op avontuur, op ontdekkingsreis, je weet van te voren niet precies waar je uitkomt. Maar mijn ervaring is, je wordt altijd beloond. Je krijgt inzichten, nieuwe perspectieven, ziet nieuwe mogelijkheden. Het is altijd een stap voorwaarts. Je leert jezelf en de ander beter kennen. Je kunt op een vernieuwde manier verder waar je zelf achter staat.

Je denkt dat je controle verliest, maar het tegendeel gebeurt

Hetzelfde geldt als ik met mensen in contact ben over het zetten van een stap in hun persoonlijke of professionele ontwikkeling. Ook dan is er vaak een drempel(tje). Wat kom ik tegen? Is het wel echt nodig? Wat zullen anderen van me denken? Is het wel wat voor mij? Of: nu geen tijd, het komt later wel.

Meer dan met scooter rijden heb ik ervaring met het zelf nemen van deze stappen. Spijt van een dergelijke stap heb ik nog nooit gehad. Sterker nog, ik vind het terugkijkend altijd het beste wat ik had kunnen doen. Je denkt dat je controle verliest, maar het tegendeel gebeurt. Je ontdekt wie je bent, wat je echt wilt, wat je belangrijk vindt, wat bij jou hoort en wat niet. Het geeft je vertrouwen en kracht en als bonus krijg je misschien onverwacht leuke reacties van je omgeving, zoals ik kreeg van mijn dochters.

Dus… ga op ontdekkingsreis!