De lessen op straat

Ik heb altijd contant geld bij me.
Voor de straatkrantverkopers, de daklozen, de kleine ondernemers.
Omdat contant geld nou eenmaal verschil maakt, voor heel veel mensen.
Maar vandaag had ik het niet.
Ik zat op de fiets naar de stad en dacht nog: ik moet pinnen.
En ja hoor…

Daar stond Bjorn

‘Mevrouw, heeft u een euro voor me?’
“Nee helaas niet Bjorn, en daar baal ik van.”
‘Mag ik u dan misschien wat anders vragen? Twee satékroketjes met mayo?’
“Ja natuurlijk kan dat.”
Een vrouw liep met me mee naar de frietzaak. Ze vertelde dat ze een vriendin van Bjorn is en hem vaak helpt geld in te zamelen zodat hij in de opvang kan slapen.
“Leef je zelf ook op straat?”, vroeg ik.
‘Nee, ik woon gewoon in Zwolle.’
Bjorn kwam erbij.
‘Het is een goede dag. Ik hoef nog maar twee euro en dan kan ik straks in de opvang slapen.’
‘Hoeveel heb jij?’, vroeg hij aan zijn vriendin.
“Zesvijfennegentig,” zei ze.
“Dan zijn jullie er toch?” zei ik.
‘Nee, we moeten samen.’
Ik was even op het verkeerde been gezet door haar verhaal en doordat ze er zo prachtig uitzag.
De kroketten waren klaar. Ze namen ze dankbaar aan.
“Ga je ze niet meteen opeten?”
‘Dat komt wel goed, dan doen we tussendoor. We moeten nog even snel de winkelstraat in, de mensen zijn er nu nog. Het is een goede dag. Dank u wel, mevrouw en fijne avond.’
“Ik wens jullie ook een fijne avond en tot de volgende keer.”

Ik bleef achter

Met mijn frietje (tja, nu ik er toch stond…) en dacht wat is het toch een gekke wereld.
De ontwikkelingen gaan zo hard. Digitaal verkeer, elektronisch geld, AI, volop kansen voor wie het op de rit heeft.
En wat is het leven bar voor wie dat niet heeft.
Ik hoop zo dat onze nieuw te vormen coalitie oog heeft voor die groeiende kloof.
Tussen wie mee kan doen en wie achterblijft.
Tussen taalvaardig en niet, digivaardig en niet.
Wat een armoede hebben we toch in dit land. En wat zie ik een kracht, warmte en moed bij mensen die niets hebben.

Dit raakt

Aan waarom ik doe wat ik doe.
Werken aan gelijkwaardigheid en fijn samenleven.
Ruimte maken voor ieders verhaal, talent en waardigheid.
Zodat iedereen kan meedoen en betekenis ervaart.

De plek waar het stokt

Over patronen, pijnpunten en de kracht van transformatie in leiderschap

Soms lijkt een vraag ‘klein’, op zichzelf staand: een conflict, een team dat stagneert, of een besluit dat te lang blijft liggen. Maar achter de plek waar het stokt schuilt vaak een wereld vol ervaringen, dynamieken en oude verhalen die nog meespelen.

Een jaar geleden verkocht ze succesvol haar onderneming

Ze hoeft niet meer te werken voor haar inkomen. En toch… zoals zoveel ondernemers en leiders zullen herkennen: er blijft een innerlijke drive om te bouwen, te creëren, te leiden. Om van betekenis te zijn in nieuwe initiatieven en in nieuwe vormen van samenwerking. Ze kwam bij mij om zich te oriënteren op de arbeidsmarkt, maar al in het eerste gesprek werd duidelijk dat ze zich als leider opnieuw wilde ‘uitvinden’. En om daar zicht op te krijgen hebben we stap voor stap patronen blootgelegd om inzichten te verzamelen en handvatten voor de toekomst.

Wat is er op die plek?

De verkoop van de onderneming kwam voort uit iets pijnlijks: aanhoudend personeelsgedoe. Keer op keer werd met hulp van recruiters en andere deskundigen een sleutelpositie ingevuld. En keer op keer liep het uit op conflicten, scheldpartijen, werkweigering en hakken in het zand. Er was van alles uit de kast getrokken in coaching en mediation, maar geen enkele interventie had tot een oplossing geleid.

Vanuit systemisch perspectief is dat boeiend: Wat is er op die plek? Wat maakt dat dit patroon zich herhaalt? En wat vraagt het in leiderschap?

Elk systeem heeft zijn verhaal

Achter dynamieken schuilt vaak een hele wereld. Iedereen draagt ervaringen in zich en heeft een verhaal. En zo heeft ook elk team, elke organisatie en elk bedrijf een verhaal. Met gebeurtenissen die doorwerken, vaak onbewust. Het is krachtig om dit boven water te krijgen. Om scherp te zien wat er is gebeurd en wat, soms ongemerkt, in stand wordt gehouden. Want het gedoe staat ergens voor. Anders gezegd: het systeem heeft er baat bij. Al lijkt dat onlogisch, omdat het allesbehalve fijn voelt.

Vroeger ging het ook zo

In deze casus was het zaadje voor deze dynamieken al lang geleden geplant. ‘Vroeger’, voor de overname, ging het ook al zo en met de beste wil van de wereld heeft ze hard gewerkt en verder gebouwd op wat er al was. Er is op geen enkel moment stilgestaan bij wat er allemaal is gebeurd in deze onderneming. De focus lag op de markt, op groei en op de toekomst. Wat geweest is is geweest. Logische gedachte en logische insteek. Maar in ‘het systeem’ werd er van alles aan gedaan om de boel tot stilstand te brengen en het verleden onder ogen te zien.

Gedoe aankijken

Om dynamieken te veranderen moeten we beginnen bij het echt willen weten. Bij de bereidheid om het gedoe (alsnog) aan te kijken en te erkennen wat niet goed is gegaan. Daar, op die grens tussen herhaling van patronen en inzicht, begint ontwikkeling. Daar begint het echte leiderschap.

De beweging naar voren

Vanuit het aankijken van wat er is gebeurd, wat er was, ontstaat ruimte om een nieuwe en constructieve beweging te maken naar de toekomst. Vanuit de terugblik kan de draai naar voren gemaakt worden. Daar kunnen nieuwe patronen gemaakt worden en ontvouwen zich nieuwe wegen.
Deze ondernemer beweegt zich als vanzelf naar een andere manier van leiden en creëert een werkomgeving die werkelijk past bij wie zij is.

De kern van leiderschap

Transformatie ontstaat vaak door gebeurtenissen van buitenaf, maar is diepgaand van binnenuit. Dit is het moment waarop iemand zichzelf echt begint te verstaan; dit is ook de kern van inspirerend leiderschap, van authentiek leiderschap. Ontwikkelen van authentiek leiderschap gaat verder dan technieken en strategieën. Het vraagt om zelfonderzoek, om reflectie, en vaak om ook moed.
Heb jij een vraagstuk in je leiderschap waar je aan wilt werken, neem dan contact met me op. Ik help je graag verder om die leider te worden waar mensen duurzaam mee willen werken.

Talentontwikkeling in het onderwijs

Hoe eerder iemand zijn/haar/hun talent herkent en erkent hoe beter.

Talent geeft richting en het is je meest kostbare bezit. Je draagt het in je vanaf het moment dat je geboren bent en het gaat nooit meer weg.
Talent is je vertrekpunt. En je richtinggever. Elke keer weer, je leven lang.

Talent bij kinderen/jongeren

Hoe fijn zou het zijn als kinderen/jongeren al vroeg hun talent leren (her)kennen? Hoe zou het zijn als ze vanuit hun talent keuzes gaan maken in hun schoolloopbaan, studieloopbaan? En vanuit ‘vertrouwen op hun talent’ keuzes kunnen maken die echt bij hen passen. Voor de rest van hun leven? Denk je eens in wat een immense kracht vrijgemaakt kan worden als kinderen en jongeren vanuit talentontwikkeling en zelfontwikkeling richting kunnen bepalen op het pad dat voor hen ligt…

Wat als iedereen zijn/haar/hun talent kent?

Hoe zou dat zijn, dat vroeg ik mij af bij de oprichting van Droom van Zwolle in 2012. Inmiddels hebben we duizenden mensen begeleid in het ontdekken van hun unieke talent. Door middel van “Talent-in-1-woord”. In de eenvoud zit de grootste kracht van deze methode. Een methode die werkt, voor leiders, medewerkers, jongeren en kinderen.
Maar ik kan deze droom niet alleen realiseren. Om echt impact te maken is het veel slimmer om mensen te leren hoe zij weer anderen kunnen helpen met het herkennen en vangen van talent.

Ik hoop dat het jou nieuwsgierig maakt

Hoe zou het voor jou zijn als talentontwikkeling geïntegreerd is in het onderwijs? Dat leerkrachten, docenten, mentoren en andere begeleiders bij alle kinderen en bij alle jongeren het talent zien? Dat stilgestaan wordt bij wat er nodig is om ieders talent voluit te kunnen laten groeien en ontwikkelen.
Via het onderwijs is er een enorm bereik om deze droom werkelijkheid te laten worden. Dus voor mensen die een rol hebben in het onderwijs een harte-oproep om van je te laten horen.

Wat zijn de mogelijkheden?

Bevlogen trainers en talentcoaches kunnen gastlessen verzorgen voor BO vanaf groep 7/8, VO, MBO, HBO en WO.
Wil je zelf leren hoe je het talentwoord van kinderen/jongeren kan helpen vangen? Dat kan door middel van onze Train de Trainer trajecten en leergangen. Neem daarvoor contact op!

Denktank verbijsterend talentvol

Dit voorjaar starte ik met de denktank ‘Verbijsterend talentvol’; rondom zelfontwikkeling en maatschappelijke ontwikkeling in het onderwijs, gebaseerd op de principes van De Bildungacademie. De denktank richt zich op het vormgeven van projecten voor docenten/mentoren en voor jongeren. Doel is om zowel docenten/mentoren als jongeren tools in handen te geven om talentgericht te ontwikkelen en om hen te leren om in te spelen op (ingrijpende) veranderingen en actuele thema’s en vraagstukken in onze samenleving. Wil je hier meer over weten of zie je mogelijkheden voor jouw werkpraktijk? We horen graag van je!

Wil je eerst meer weten over de zienswijze op talent, lees dan verder: talentontwikkeling of ga naar de website Talent-in-1-woord.

We beginnen te laat

We beginnen te laat met ontwikkelen. Dat is mijn conclusie als ik naar de vraagtukken kijk in mijn werkpraktijk. Een conclusie van 20 jr coaching en procesbegeleiding. En het is de realiteit van de dag als we naar de ruigheid kijken van het dagelijkse leven van zoveel mensen.

Het is zo jammer

Wat zijn er veel jongeren die zoekende zijn, somberte ervaren, mensen die vastlopen, niet weten wat te moeten doen of hóe. Teams die stagneren, ondernemers die rondjes draaien in de waan van een veranderende markt, leiders die moeite hebben in positie te komen of te blijven.
Het is zo jammer. De wereld zit vol talent en nog veel te weinig mensen hebben daar goed zicht op. En hóe ze vanuit hun talent en eigenheid dingen kunnen veranderen. Gelukkig zijn er allerlei wegen en/of ontwikkeltrajecten om daar werk van te maken, om alsnog de essentie scherp te krijgen en dingen bij te stellen of het radicaal anders te gaan doen.

Waarom wachten?

Maar zoals ik al schreef; we beginnen te laat.
Waarom wachten we totdat het ergens begint te schuren of te barsten?
Hoe zou het zijn als we veel eerder mensen helpen ontdekken wie ze zijn, wat hun waarden zijn, waar ze van betekenis willen zijn en hoe ze zich kunnen aanpassen aan een veranderende wereld? Hoe kunnen we mensen aanzetten om uiting en invulling te geven aan ‘urgentie’ die ze ervaren?

Deze week werd ik een paar keer bevestigd hoe cruciaal de rol van het onderwijs is hierin.

🌿 Allereerst tijdens de eerste editie van het Studium Generales dat Kees Klomp namens Windesheim in samenwerking met het Academiehuis Grote Kerk Zwolle heeft georganiseerd. Derk Loorbach hield een inspirerende lezing over Radicale Transities waarin hij onder meer het belang van het ‘herontdekken van waardering van de natuur’ noemde.
Wij zijn natuur. Dus hoe belangrijk is het om dit goed te leren kennen?! Het onderwijs heeft daar een belangrijke rol in, al is het alleen al omdat alle kinderen in principe naar school gaan.

🌿 Ten tweede tijdens de start van de De Bildung Academie Docenten, gisteren in Amsterdam.
Bildung = ‘Je bewust en actief verhouden tot…’
Een evenwichtskunst tussen persoonlijke en maatschappelijke vorming.
Zelfvorming en morele vorming.
Hoe pas je je aan aan een veranderende wereld en waartoe wil je je aanpassen?
Het was gaaf en inspirerend met hoeveel bevlogenheid de docenten uit mijn groep over hun vak en hun rol spraken. Maar ze uitten ook zorg en twijfel, want hoe krijg je de organisatie mee waarin je werkt?

Levenskunde op school

Er zijn al veel voorbeelden van Burgerschap op scholen, opleidingsinstituten en andere organisaties. Zelf loop ik al lange tijd met het idee om een leerlijn te (helpen) ontwikkelen voor het onderwijs. Een leerlijn dat gaat over Levenskunde. Levenskunde of levenskunst? Een leerlijn met thema’s zoals ‘de essentie van jou, je aangeboren talent, waarden, natuur, ontwikkelen van perspectieven, creativiteit, ethiek, wendbaarheid, etc.. Graag kom ik in contact met docenten, onderwijsinstellingen en andere geïnteresseerden die hier werk van willen maken. Dat kan in mijn eigen stukje bos of ergens op locatie. Ik hoop dat we over 10 jaar kunnen zeggen ‘we beginnen op tijd’ in plaats van ‘we beginnen te laat’.

Wat is de bedoeling?

Afgelopen jaren heb ik diverse teams begeleid in het bedrijfsleven,  in Zorg- en Welzijn en bij de overheid. Het betrof uiteenlopende vraagstukken met uiteenlopende doelstellingen van de teamcoaching of de procesbegeleiding. En toch is alles te herleiden naar het ene. ‘Waar ben jij van?’ Vraag ik steevast. ‘En waar is jullie team van?’ Met andere woorden wat is de bedoeling van jou? Wat is de bedoeling van het team waar je deel vanuit maakt? En wat is de bedoeling van de organisatie? Ligt dit in lijn met elkaar?

Het is opmerkelijk hoeveel moeite het kost om een eensluidend antwoord te vinden op de bedoeling van een team. Enerzijds heeft dat te maken met woorden, met taalgebruik. Anderzijds zijn er echt grote verschillen in beelden die mensen zelf hebben gecreëerd  van de bedoeling van het bedrijf waar ze voor werken of van het team waar ze deel van uitmaken.
Het is zo vreugdevol dat het elke keer weer lukt om de stip op de horizon helder te krijgen. Met de stip bedoel ik het hogere doel. Het helpt om vragen te stellen. Aan jezelf en aan elkaar. “Wanneer is onze bestemming bereikt? Dus waar gaan we voor en waar staan we voor?” Hoe uitdagender en hoe prikkelender het antwoord hoe meer energie er ontstaat om te gáán….

Het mooie van het begeleiden van teams is dat ook ík steeds scherper krijg wat de bedoeling van mij is, waar ik warm voor loop en waar ikzelf in excelleer. Ik gedij in het scherp zetten, ben scherp, stretch mensen (en daarmee teams) tot bijna het uiterste. Ik geef terug wat ik waarneem, maak moeilijke onderwerpen bespreekbaar en heb oog (en maak tijd) voor plezier en luchtigheid. Die combinatie maakt dat mensen het aandurven om naar zichzelf te kijken en de dynamieken/patronen in het team te zien. Daarmee begint verandering, hoe pijnlijk of hoe lastig het ook is.
Ingewikkelde dingen naar de eenvoud brengen, daar ben ik van. Vandaar die ene zin ‘Waar ben jij van?’

Teamontwikkeling; hoe zit het precies

Als 1 persoon in het team een probleem heeft

Het team dat ik aantrof bij mijn start 9 maanden geleden was een team met oud zeer. Een historie van een komen en gaan van leidinggevenden en te snelle groei.

De nieuwe leidinggevende had een half jaar hard gewerkt om het gezellig te maken op het werk. Ik werd gevraagd om wat aan de verbinding te doen in dit team. Er was iets met de dynamiek in het team, mensen waren soms best onaardig naar elkaar. ‘Maar ook heel leuk hoor’.

Intakegesprekken

Ik heb hem een uur gesproken en gevraagd of hij er mee akkoord ging dat ik met alle teamleden een intakegesprek zou voeren. De terugkoppeling zou ik anoniem en aan de hand van thema’s/patronen doen. Op basis van de uitkomsten zouden we samen bepalen of er vervolgstappen zouden komen en zo ja hoe die er dan uit zou zien.

Peter ging akkoord. En nu achteraf zegt hij ‘Ik was zo naïef, ik had gewoon niet door dat er zoveel onderliggende thematieken waren waardoor het haast onmogelijk was om een écht team te kunnen vormen.’

De terugkoppeling was confronterend. Peter moest echt een paar tranen wegpinken. En precies in die geraaktheid zat de sleutel voor verandering. Voor hemzelf en voor het team.

We besloten de terugkoppeling in het team op eenzelfde wijze te doen. Gewoon delen. Zonder in oplossingen te schieten.
Het werd heel stil. Meerdere mensen zaten met tranen in de ogen. Een iemand zei ‘Ik vind het heel erg voor collega’s, maar ik heb zelf nergens last van.’ Dat was voor mij belangrijke informatie waardoor het duidelijk werd dat dit dus een hardnekkige dynamiek is in dit team.

‘Ik heb nergens last van.’

Hoe zit dat met ‘nergens last van’?
Lekker aan het werk en wegkijken?
Lekker aan het werk, het is niet mijn probleem.
Lekker aan het werk en ik weet ook niet wat ik er mee moet, dus laat ik het maar.
Lekker aan het werk en ..?

‘Nergens last van’ is in dit geval helemaal niet lekker aan het werk. En het is niet collegiaal en niet loyaal om, bewust of onbewust, niet te willen weten hoe het precies zit. Want zeg nou eerlijk als een dierbare ergens last van heeft zeg je toch ook niet ‘Ik vind het heel erg voor je, maar ik heb zelf nergens last van’?!

Als 1 persoon in het team een probleem heeft dan is dat het probleem van het hele team

Precies dit: Wat we in privé-relaties belangrijk vinden geldt ook op het werk. Heeft een persoon in het team een probleem, dan is er een probleem voor het hele team. Het makkelijkst is dit te begrijpen als het gaat over ongewenst gedrag of intimidatie. Maar uitsluiten, buitensluiten, niet gezien of niet gehoord worden, te hoge werkdruk, te weinig uitdaging, enzovoort, is allemaal erg. Voor die ene collega vreselijk en daarmee ook voor jou werk aan de winkel. Je moet willen weten hoe het precies zit. En wat jij kan doen om het fijner, beter, gezelliger en waardevoller te maken. Dus waar sta jij voor en waar ga jij voor?

Het is een dunne lijn

Zaterdag was het bandjesavond. Het was een mooie avond om met vrienden in de stad af te spreken en te genieten van livemuziek.

Ik zag hem op de brug zitten. Mooie man in een net overhemd, pullover, goede jas en nette spijkerbroek. Aan zijn hand een zegelring die schitterde toen hij een slokje van zijn drankje nam. Naast hem stond een tas met wat spulletjes.

Rogier is arbeidsrechtadvocaat
‘Heb je misschien wat geld voor me?’
Terwijl ik mijn portemonnee zocht vroeg ik hem wat zijn plan voor de avond was.
‘Ik ga dan naar de Herberg’, zei hij. ‘De daklozenopvang hier in Zwolle.’
We maakten een praatje en zo kwam ik te weten dat hij arbeidsrechtadvocaat is en Rogier heet. Rogier heeft op een aantal kantoren in NL gewerkt en laatste jaren in het buitenland. Hij vertelde enthousiast over de zaken waar hij aan gewerkt had.
Bij zijn tweede scheiding was het mis gegaan. Hij moest zijn appartement uit en dat was het begin van een aantal gebeurtenissen waardoor hij op straat terecht was gekomen. Geen huis, geen baan, geen geld.

Groei Vooruit
“Wat zou je graag willen?” vroeg ik hem. ‘Gewoon een baan, maakt mij niet uit wat. Als ik maar aan het werk kan en uit deze situatie kom’. Hij klonk oprecht, welbespraakt, vriendelijk. Ik gaf hem de tip om zich te melden bij Groei Vooruit Regio Zwolle “Ik werk daar ook aan mee. Je kunt mijn naam noemen en ik zal vragen wat we voor je kunnen betekenen.”

‘Wat fijn dat je dit doet, wat fijn dat je dit doet.’ Hij doelde op het feit dat ik hem wat geld gaf. Maar hij werd hoopvol toen ik hem over de mogelijkheden vertelde in begeleiding naar werk. Ik zei nog dat het een dunne lijn is. Dat ik mij dat goed realiseer. En dat ik hoop dat iemand mij de hand uitsteekt of wat geld geeft mocht ik in zo’n situatie terecht komen.
We wensten elkaar een goede avond.
Ik heb meerdere keren aan hem gedacht dit weekend, ik hoop dat hij mijn tip ter harte neemt.

De noodzaak van een postadres/briefadres
Vandaag heb ik meteen navraag gedaan of dak-en thuislozen geholpen kunnen worden met de dienstverlening van Groei Vooruit. Het is nodig om een postadres te hebben weet ik nu. De Herberg kan bijvoorbeeld een postadres (briefadres) zijn. Voor het aanvragen van een briefadres in regio Zwolle: https://www.zwolle.nl/briefadres

Als er ergens een wereld van verschil gecreëerd kan worden dan is het wel voor de mensen die zonder dak of zonder thuis zijn. Off the road is in deze context niets avontuurlijks, maar een keiharde struggle zoekend naar een menswaardig bestaan.

Opgelucht haal ik adem dat hij de telefoon opneemt.

“Hallo?!”
Zijn stem klinkt slaperig. Opgelucht haal ik adem dat hij de telefoon opneemt.
‘Met Bernadet’, zeg ik, ‘ik bel je zomaar even, om te horen hoe het met je is. Ik weet het, het is nog vroeg, maar ik dacht ik heb nu tijd’.Het is 08.30 uur en hij weet niet dat ik slecht heb geslapen omdat ik over hem zat te piekeren.

Vanochtend stond ik met buikpijn op
Ik had gezocht naar zijn what’s-app en zag dat hij er geen profielfoto meer op had staan. Het was al een jaar geleden dat wij contact hadden via what’s-app. En ineens door een samenloop van gebeurtenissen in de afgelopen weken borrelde mijn ongerustheid over hem weer op. Hij klinkt verrast en zegt heel blij te zijn dat ik hem bel. Hij wilde mij ook graag spreken, maar durfde niet meer zo goed omdat het al een tijdje geleden was dat hij iets van zich had laten horen.On Track
‘Hij’ is een jongere die 3 jaar geleden deelnam aan het jongerenprogramma ‘On Track’.
18 jr oud. Iedere week kwam hij, weggedoken in een grote hoodie, met een bleek gezicht en gebogen schouders, bij ons binnenwandelen. Ik vergeet nooit de grote donkere droeve ogen. Eenzaam. Wanhopig. Geen idee welke kant hij op moest en wat hem zin kon geven in leven.
Het ging al niet echt lekker voor de pandemie, maar het gemis aan structuur en sociale contacten op school heeft hem in donkere diepten gestort.
Wij spraken af dat hij dit kenbaar zou maken bij de huisarts zodat er specifieke begeleiding ingezet kon worden. In de tussentijd zou ik er voor hem zijn. Iedere week live, 1-op-1 . En telefonisch of via what’s-app. Zo nodig dagelijks.Ik ben coach, geen therapeut of psycholoog. Ik zag de grens voor mij in onderzoeks- en begeleidingsmogelijkheden. En ik werd onbegrensd in beschikbaarheid om hem niet weg te laten glippen. Als dat al kan.

Studieloopbaan
Afgelopen jaar is hij psychologisch onderzocht en is de diagnose autisme gesteld. In welke vorm is voor hem niet duidelijk. Hoe hij er mee om moet gaan ook niet, maar volgende week komt er een ambulant begeleider om hier met hem over in gesprek te gaan. Het is eindelijk zover dat er duidelijkheid komt.
Ik geef aan dat hij weer met mij in gesprek kan gaan, als hij zover is, om over zijn studieloopbaan te sparren. Dat vindt hij fijn omdat hij twee keer een studie is gestart en ook weer is gestopt omdat de vorm niet paste. Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat ik los moet laten. Maar ik kan het in deze situaties niet en ik wil het niet. ‘Wat je ziet, daar ben je verantwoordelijk voor’ heb ik eens geleerd. En zo is het. Al is het voor deze ene jongere die daardoor weer lichtpunten ziet.

Droom in het bos

Een eigen stukje bos om te lummelen, te werken, te ontwikkelen, inspiratie op te doen en om nieuwe wegen te ontdekken!

Wat is het een zoektocht geweest. Werkelijk alle websites, marktplaatsen en zoekwoorden zijn gebruikt om een buitenplek te vinden in/om Zwolle. Ik heb er over verteld en gevraagd aan mensen om mee te kijken. Totdat tijdens een opleidingsweekend (Faith in Nature II) de vraag werd gesteld ‘wat moet er echt nog gebeuren mocht je niet zoveel tijd meer hebben hier’. Ik wist meteen waar het mij nu in essentie om gaat: ik wil vanaf dit voorjaar een kampementje kunnen opzetten in een eigen stukje bos. Om mensen mee te kunnen nemen. Individuen of teams die ontwikkelvragen hebben, bij wie het schuurt of vastzit, waar nieuwe inspiratie wenselijk is of nieuwe wegen gevonden moeten worden. Dagsessies, 24-uurs, 48-uurs, whatever.
Na dat weekend belde ik met een organisatie dat bemiddelt in natuurgrond. ‘Komt er weleens wat te koop in de buurt’, vroeg ik. “Bijna nooit, maar toevallig net”, was het antwoord. Ik was even sprakeloos, mijn hart maakte een sprong. Een paar dagen later tekende ik het koopcontract en vandaag was de overdracht!

Het is een droom die realiteit is geworden. En een magisch wonder ook.
Na het sluiten van de locatie van Droom van Zwolle had ik een tijdboog gemaakt van 1000 dagen. 1000 dagen ’tussentijd’ om zicht te krijgen op het nieuwe, om bij te komen en om nieuwe inspiratie op te doen. Het duurde lang, tijd verstreek en het werd krap. Én ik bleef in vertrouwen en volharding; gefocust en nieuwsgierig naar wat zou kunnen gebeuren. De tijdboog van 1000 dagen liep af op 27 maart j.l. Slechts twee dagen daarvoor zette ik mijn handtekening. Op het nippertje, perfecte timing!
Ik blijf onder de indruk van de enorme creatiekracht die vrijkomt als je een intentie koppelt aan tijdruimte. En dankbaar ook dat ik dit ooit heb geleerd van Jan de Dreu en (wijlen) Michaël Derkse tijdens het volgen van de Pulsaracademie (2008-2011). Er is al zoveel gebeurd sindsdien en daarom ik werk er ook vrijwel dagelijks mee als ik individuen of teams begeleid.

Heb jij er zin in om ‘off grid’ te gaan? Dus zonder het gebruikelijke comfort van een werk-/vergaderruimte? Kom dan eens in mijn bosje vlakbij Zwolle 🙌🏽
Ik beloof je dat je nieuwe ervaringen opdoet, nieuwe inzichten krijgt en nieuwe inspiratie. Maar bovenal dat je in contact komt met je eigen natuur, in de natuur!

 

Of de plek vrij is

Hij heeft driekwart jaar geleden de switch gemaakt van het bankwezen naar een overheidsorganisatie. ‘Qua cultuur een soort van hetzelfde, dus een goede match’, zegt hij.
Hij was na zijn studie bij de bank aan het werk gegaan en had daar jaar op jaar een groeiproces doorgemaakt. Het werk binnen de bank ging hem goed af; hij was populair, een loyale collega en uiteindelijk een geliefde people-manager met veel inhoudelijke kennis. Die kennis gaat over data, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Het was wel handig dat hij wat van de inhoud wist, maar als manager lag zijn ‘scope’ ergens anders. Hij is 41 jaar, super in van alles. Enthousiasme, gedrevenheid, sociabiliteit, intelligentie. Hij heeft het allemaal en ook nog ’the looks’ van ’the nice guy’.
En toch, het lukt in de nieuwe werkomgeving niet wat hem bij zijn vorige werkgever zo goed afging. Ik krijg een bericht of ik hem alsjeblieft wil helpen met het bouwen van een nieuw team. Ik spreek hem een uur. Hij vraagt wat hij moet doen.
Ik vraag hem of de plek vrij is.
… ‘Huh, wat bedoel je?’
“Precies zoals ik het zeg. Is de plek vrij? De plek van leidinggevende?”
Hij wist zeker dat dit het geval is. Oké de vorige leidinggevende was nu zijn leidinggevende en die werd ook nog steeds benaderd met vragen. Maar kom op, zo’n leuk mens, geweldige sociale integere en bekwame vakvrouw…

Het is nu 3 maanden later en hij zegt ineens dat hij denkt te begrijpen wat ik bedoelde met de vraag of de plek vrij is. Hij heeft door de teamcoaching en de coaching van hemzelf zicht gekregen op de patronen/dynamieken die er zijn. In het team en bij hemzelf. Hij is het hartgrondig met me eens dat dit een onderwerp is dat aandacht vraagt. Maar hoe dan?

Ik geef hem daar antwoord op door terug te geven wat ik had gehoord toen hij met een collega haar vertrek bij dit team besprak. Ze wilde met stille trom, gewoon klaar, geen afsluiting of iets dergelijks. Hij volgde dat, gaf nog aan dat niet zo gezellig te vinden, maar ja. “Kijk, dat is nou precies wat er aan ten grondslag kan liggen als een plek niet vrij is”, zei ik. “Iemand vertrekt ogenschijnlijk, maar het risico bestaat dat iemand niet écht vertrekt als er niet bewust een punt is gezet. Mijn advies is om dat wel te doen, ook als dat van de ander niet persé hoeft. Het gaat erom dat je los komt van elkaar, waardering uitspreekt, dankbaarheid. En dat je (daarmee) kenbaar maakt dat er niets meer verschuldigd is over en weer. Kortom, bewust de samenwerkingsovereenkomst afhechten en déze samenwerking ritueel vrij maken. Dat is voor jezelf en het team waardevol, en zeker ook voor de vertrekkende collega. Het schept duidelijkheid en het maakt de weg vrij voor nieuwe wegen. Mogelijk ontstaat er een nieuwe samenwerking, maar dat hoeft niet.”