Begin niet met je cv

Veel mensen die hun baan verliezen of zich oriënteren op nieuw werk, beginnen met hun cv. Dat voelt logisch: het cv geeft overzicht van wat je hebt gedaan, welke opleidingen je hebt gevolgd en welke functies je hebt vervuld. Toch laat een cv meestal vooral het verleden zien. De meeste mensen zijn zelfs daarin nog te bescheiden. In een arbeidsmarkt die voortdurend verandert door ontwikkelingen is dat verleden niet altijd de beste leidraad voor de toekomst. Bovendien kan het maar zo zijn dat je eigenlijk graag iets heel anders wil ervaren in je loopbaan. Het cv vertelt niet automatisch iets over waar je naartoe zou kunnen bewegen.

Technologie, AI en wie jij bent

In een wereld waarin technologie en AI het werk razendsnel veranderen, verdwijnt een deel van onze huidige functies of krijgt een totaal andere invulling. Wat gisteren nog waardevol was, kan morgen door automatisering worden overgenomen. Steeds vaker is het niet je ervaring die je vooruithelpt, maar je vermogen om wendbaar te blijven en opnieuw koers te bepalen. En die beweging begint niet bij wat je deed, maar bij wie je bent.

Buiten de gebaande paden

Wie zich alleen richt op opgedane werkervaring of opleiding, kijkt vaak binnen een smal kader. Terwijl kansen juist steeds vaker ontstaan buiten de gebaande paden. Niet in het verlengde van je functie, maar in de ruimte daarbuiten. In vrijwilligerswerk waar je ongemerkt je kwaliteiten inzet. In rollen binnen je sociale netwerk. In hobby’s waarin je creatief, onderzoekend of ondersteunend bent zonder dat iemand je dat gevraagd heeft. Deze ervaringen laten zien waar jouw betekenis en kracht als mens ligt.

Loopbaanverandering begint niet bij je cv

Het begint bij jezelf. Bij ontdekken wat je van nature goed kunt, hoe jouw talent werkt en waar je betrokkenheid echt ligt. Iedereen heeft iets unieks bij te dragen, iets dat moeiteloos door je heen stroomt. Wanneer je dat talent herkent en begrijpt ontstaat een nieuw perspectief. Je ziet mogelijkheden die je eerder niet overwoog omdat ze buiten de grenzen van je opleidings- of functieprofiel liggen. Je merkt dat er meer aansluit bij wie je bent dan je met je cv ooit kon laten zien.

Menselijk talent is de kern

Juist nu werk verandert, soms door technologie en soms door maatschappelijke ontwikkelingen, blijft menselijk talent de kern van waardevol werk. Creativiteit, verbeeldingskracht, kritisch denken, initiatief, empathie en zingeving worden belangrijker naarmate taken verschuiven of verdwijnen. Door je te richten op wat jou drijft en waar je van betekenis wilt zijn  kun je die veranderende wereld met nieuwsgierigheid tegemoet treden in plaats van met terughoudendheid.

Jouw verhaal is jouw richting

Wanneer je helder hebt waar jouw energie en talent echt over gaan, kun je je cv opnieuw vormgeven. Niet als een opsomming van het verleden, maar als een verhaal dat laat zien welke richting je op wilt. Een cv dat uitnodigt tot nieuwe mogelijkheden in plaats van je vast te zetten in oude patronen. Zo ontstaat er ruimte om andere sectoren te verkennen, om rollen te onderzoeken die beter passen en om stappen te zetten die eerder ondenkbaar leken.

Ontdek je eigenheid om jouw cv voor je te laten werken

De kunst is om te beginnen bij het ontdekken van je eigenheid. Daarna volgt vanzelf de beweging: het verkennen van nieuwe activiteiten, het aangaan van kansen in je omgeving en het herkennen van wat jou van betekenis maakt. Op die manier wordt het cv geen afsluiting van wat was, maar een opening naar wat mogelijk is. Een wegwijzer naar een toekomst waarin je niet alleen werk zoekt, maar richting kiest die echt bij jou past.

Loopbaancoaching en nieuwe wegen

Wil je jezelf opnieuw ontdekken en nieuwe wegen inslaan in je loopbaan? Bij Droom van Zwolle helpt loopbaancoaching jou om je unieke talent te ontdekken en te ontwikkelen. Onze onderscheidende visie en werkwijze in talentontwikkeling zorgen ervoor dat je hier de rest van je leven plezier en voldoening aan beleeft. Wil je onder begeleiding actief aan de slag en echt leren werken vanuit je talent? Dan biedt het programma Nieuwe wegen in werk en leven de sleutel om betekenisvolle stappen te zetten. Voor jouzelf, voor je werk en voor de wereld om je heen.


De lessen op straat

Ik heb altijd contant geld bij me.
Voor de straatkrantverkopers, de daklozen, de kleine ondernemers.
Omdat contant geld nou eenmaal verschil maakt, voor heel veel mensen.
Maar vandaag had ik het niet.
Ik zat op de fiets naar de stad en dacht nog: ik moet pinnen.
En ja hoor…

Daar stond Bjorn

‘Mevrouw, heeft u een euro voor me?’
“Nee helaas niet Bjorn, en daar baal ik van.”
‘Mag ik u dan misschien wat anders vragen? Twee satékroketjes met mayo?’
“Ja natuurlijk kan dat.”
Een vrouw liep met me mee naar de frietzaak. Ze vertelde dat ze een vriendin van Bjorn is en hem vaak helpt geld in te zamelen zodat hij in de opvang kan slapen.
“Leef je zelf ook op straat?”, vroeg ik.
‘Nee, ik woon gewoon in Zwolle.’
Bjorn kwam erbij.
‘Het is een goede dag. Ik hoef nog maar twee euro en dan kan ik straks in de opvang slapen.’
‘Hoeveel heb jij?’, vroeg hij aan zijn vriendin.
“Zesvijfennegentig,” zei ze.
“Dan zijn jullie er toch?” zei ik.
‘Nee, we moeten samen.’
Ik was even op het verkeerde been gezet door haar verhaal en doordat ze er zo prachtig uitzag.
De kroketten waren klaar. Ze namen ze dankbaar aan.
“Ga je ze niet meteen opeten?”
‘Dat komt wel goed, dan doen we tussendoor. We moeten nog even snel de winkelstraat in, de mensen zijn er nu nog. Het is een goede dag. Dank u wel, mevrouw en fijne avond.’
“Ik wens jullie ook een fijne avond en tot de volgende keer.”

Ik bleef achter

Met mijn frietje (tja, nu ik er toch stond…) en dacht wat is het toch een gekke wereld.
De ontwikkelingen gaan zo hard. Digitaal verkeer, elektronisch geld, AI, volop kansen voor wie het op de rit heeft.
En wat is het leven bar voor wie dat niet heeft.
Ik hoop zo dat onze nieuw te vormen coalitie oog heeft voor die groeiende kloof.
Tussen wie mee kan doen en wie achterblijft.
Tussen taalvaardig en niet, digivaardig en niet.
Wat een armoede hebben we toch in dit land. En wat zie ik een kracht, warmte en moed bij mensen die niets hebben.

Dit raakt

Aan waarom ik doe wat ik doe.
Werken aan gelijkwaardigheid en fijn samenleven.
Ruimte maken voor ieders verhaal, talent en waardigheid.
Zodat iedereen kan meedoen en betekenis ervaart.

De plek waar het stokt

Over patronen, pijnpunten en de kracht van transformatie in leiderschap

Soms lijkt een vraag ‘klein’, op zichzelf staand: een conflict, een team dat stagneert, of een besluit dat te lang blijft liggen. Maar achter de plek waar het stokt schuilt vaak een wereld vol ervaringen, dynamieken en oude verhalen die nog meespelen.

Een jaar geleden verkocht ze succesvol haar onderneming

Ze hoeft niet meer te werken voor haar inkomen. En toch… zoals zoveel ondernemers en leiders zullen herkennen: er blijft een innerlijke drive om te bouwen, te creëren, te leiden. Om van betekenis te zijn in nieuwe initiatieven en in nieuwe vormen van samenwerking. Ze kwam bij mij om zich te oriënteren op de arbeidsmarkt, maar al in het eerste gesprek werd duidelijk dat ze zich als leider opnieuw wilde ‘uitvinden’. En om daar zicht op te krijgen hebben we stap voor stap patronen blootgelegd om inzichten te verzamelen en handvatten voor de toekomst.

Wat is er op die plek?

De verkoop van de onderneming kwam voort uit iets pijnlijks: aanhoudend personeelsgedoe. Keer op keer werd met hulp van recruiters en andere deskundigen een sleutelpositie ingevuld. En keer op keer liep het uit op conflicten, scheldpartijen, werkweigering en hakken in het zand. Er was van alles uit de kast getrokken in coaching en mediation, maar geen enkele interventie had tot een oplossing geleid.

Vanuit systemisch perspectief is dat boeiend: Wat is er op die plek? Wat maakt dat dit patroon zich herhaalt? En wat vraagt het in leiderschap?

Elk systeem heeft zijn verhaal

Achter dynamieken schuilt vaak een hele wereld. Iedereen draagt ervaringen in zich en heeft een verhaal. En zo heeft ook elk team, elke organisatie en elk bedrijf een verhaal. Met gebeurtenissen die doorwerken, vaak onbewust. Het is krachtig om dit boven water te krijgen. Om scherp te zien wat er is gebeurd en wat, soms ongemerkt, in stand wordt gehouden. Want het gedoe staat ergens voor. Anders gezegd: het systeem heeft er baat bij. Al lijkt dat onlogisch, omdat het allesbehalve fijn voelt.

Vroeger ging het ook zo

In deze casus was het zaadje voor deze dynamieken al lang geleden geplant. ‘Vroeger’, voor de overname, ging het ook al zo en met de beste wil van de wereld heeft ze hard gewerkt en verder gebouwd op wat er al was. Er is op geen enkel moment stilgestaan bij wat er allemaal is gebeurd in deze onderneming. De focus lag op de markt, op groei en op de toekomst. Wat geweest is is geweest. Logische gedachte en logische insteek. Maar in ‘het systeem’ werd er van alles aan gedaan om de boel tot stilstand te brengen en het verleden onder ogen te zien.

Gedoe aankijken

Om dynamieken te veranderen moeten we beginnen bij het echt willen weten. Bij de bereidheid om het gedoe (alsnog) aan te kijken en te erkennen wat niet goed is gegaan. Daar, op die grens tussen herhaling van patronen en inzicht, begint ontwikkeling. Daar begint het echte leiderschap.

De beweging naar voren

Vanuit het aankijken van wat er is gebeurd, wat er was, ontstaat ruimte om een nieuwe en constructieve beweging te maken naar de toekomst. Vanuit de terugblik kan de draai naar voren gemaakt worden. Daar kunnen nieuwe patronen gemaakt worden en ontvouwen zich nieuwe wegen.
Deze ondernemer beweegt zich als vanzelf naar een andere manier van leiden en creëert een werkomgeving die werkelijk past bij wie zij is.

De kern van leiderschap

Transformatie ontstaat vaak door gebeurtenissen van buitenaf, maar is diepgaand van binnenuit. Dit is het moment waarop iemand zichzelf echt begint te verstaan; dit is ook de kern van inspirerend leiderschap, van authentiek leiderschap. Ontwikkelen van authentiek leiderschap gaat verder dan technieken en strategieën. Het vraagt om zelfonderzoek, om reflectie, en vaak om ook moed.
Heb jij een vraagstuk in je leiderschap waar je aan wilt werken, neem dan contact met me op. Ik help je graag verder om die leider te worden waar mensen duurzaam mee willen werken.


Sam, de Strijder, werd door een klasgenoot vals beschuldigd van bedreiging

Wat gebeurt er als een valse beschuldiging een school in rep en roer brengt? En hoe reageert een jongen vanuit zijn unieke ‘Strijder’-talent? De recente situatie op school was een eye-opener voor de volwassenen en de betrokken jongeren.

Sam, de Strijder, werd door een klasgenoot vals beschuldigd van bedreiging. Ondanks de immense druk die dit met zich meebracht bleef Sam kalm en in zelfvertrouwen. ‘Ik weet hoe het zit’ zei hij en ‘jullie weten het
straks ook’.

De reacties van de betrokken volwassenen waren een mix van ‘paniek’, ‘sussen’ en ’treffende interventies’:

De mentor, met de beste bedoelingen, schoot te snel in actie en had besloten de jongens niet meer tegelijkertijd pauze te laten houden. Hij moest een leerling beschermen en was zich er niet van bewust dat hij misschien de
verkeerde jongen in de luwte hield.

De ouders van de beschuldigde jongen (Sam) waren niet op de hoogte gesteld en toen zij er bij toeval na 2 weken achter kwamen hebben zij zelf een gesprek op school geïnitieerd. Ze waren vol ongeloof over de gebeurtenissen en ze waren geraakt dat er óver hun kind werd gesproken en niet mét hem. Hoe kon het dat ze niet op de hoogte waren gesteld?

De moeder van Sven, de jongen die de valse beschuldiging had gedaan, wilde de boel sussen. Ze wilde het niet groter maken dan het was. (Pas later werd duidelijk dat dat kwam omdat er veel meer aan de hand was, het gezin had het al zwaar genoeg met het begeleiden van hun puberzoon.)

De aanpak van de moeder van Sam was opvallend anders. Ze was liefdevol naar beide jongens, verbindend en empathisch. Ze zei ‘éen van deze jongens heeft hulp nodig. Ik houd van hen allebei, het zijn onze jongens, onze kinderen. Eén van hen heeft een grote fout gemaakt.
“Óf een van hen liegt, met vergaande gevolgen, en heeft professionele hulp nodig. Óf een van hen vertoont gewelddadig gedrag en heeft professionele hulp nodig. Het is dus ontzettend belangrijk dat wij zicht krijgen op wat er gaande is, zodat ‘ons kind’ passende hulp kan krijgen.”
Haar aanpak zorgde voor een wending in de situatie waardoor de leugen aan het licht kon komen. Sam voelde zich gezien en gaf aan dankbaar te zijn daarvoor. Sven had het zwaar, maar kon wel erkennen dat het echt niet oké was wat hij had gedaan. Een klein leugentje was helemaal out of the hand gelopen. Hij was zelf ook wel geschrokken dat zijn mentor het zo serieus voor hem had opgenomen.

Wat zie ik in deze casus?

Als ik met de blik van talentexpert kijk dan is het een boeiende casus hoe talent kan floreren, ook (of juist) als het spannend wordt.
Als coach zie ik het onvermogen van een professional (een mentor in dit geval) hoe om te gaan met een lastige en ingewikkelde situatie. Ik zie ook de vermoeidheid van een ouder die het nauwelijks nog kan bolwerken. En dat ze het er bij wil laten, zich niet realiserend dat juist het aangaan van moeilijke gesprekken een doorbraak kan zijn in de begeleiding van haar kind.

Wat zie jij en wat zou jij doen?

Talentontwikkeling in het onderwijs

Hoe eerder iemand zijn/haar/hun talent herkent en erkent hoe beter.

Talent geeft richting en het is je meest kostbare bezit. Je draagt het in je vanaf het moment dat je geboren bent en het gaat nooit meer weg.
Talent is je vertrekpunt. En je richtinggever. Elke keer weer, je leven lang.

Talent bij kinderen/jongeren

Hoe fijn zou het zijn als kinderen/jongeren al vroeg hun talent leren (her)kennen? Hoe zou het zijn als ze vanuit hun talent keuzes gaan maken in hun schoolloopbaan, studieloopbaan? En vanuit ‘vertrouwen op hun talent’ keuzes kunnen maken die echt bij hen passen. Voor de rest van hun leven? Denk je eens in wat een immense kracht vrijgemaakt kan worden als kinderen en jongeren vanuit talentontwikkeling en zelfontwikkeling richting kunnen bepalen op het pad dat voor hen ligt…

Wat als iedereen zijn/haar/hun talent kent?

Hoe zou dat zijn, dat vroeg ik mij af bij de oprichting van Droom van Zwolle in 2012. Inmiddels hebben we duizenden mensen begeleid in het ontdekken van hun unieke talent. Door middel van “Talent-in-1-woord”. In de eenvoud zit de grootste kracht van deze methode. Een methode die werkt, voor leiders, medewerkers, jongeren en kinderen.
Maar ik kan deze droom niet alleen realiseren. Om echt impact te maken is het veel slimmer om mensen te leren hoe zij weer anderen kunnen helpen met het herkennen en vangen van talent.

Ik hoop dat het jou nieuwsgierig maakt

Hoe zou het voor jou zijn als talentontwikkeling geïntegreerd is in het onderwijs? Dat leerkrachten, docenten, mentoren en andere begeleiders bij alle kinderen en bij alle jongeren het talent zien? Dat stilgestaan wordt bij wat er nodig is om ieders talent voluit te kunnen laten groeien en ontwikkelen.
Via het onderwijs is er een enorm bereik om deze droom werkelijkheid te laten worden. Dus voor mensen die een rol hebben in het onderwijs een harte-oproep om van je te laten horen.

Wat zijn de mogelijkheden?

Bevlogen trainers en talentcoaches kunnen gastlessen verzorgen voor BO vanaf groep 7/8, VO, MBO, HBO en WO.
Wil je zelf leren hoe je het talentwoord van kinderen/jongeren kan helpen vangen? Dat kan door middel van onze Train de Trainer trajecten en leergangen. Neem daarvoor contact op!

Denktank verbijsterend talentvol

Dit voorjaar starte ik met de denktank ‘Verbijsterend talentvol’; rondom zelfontwikkeling en maatschappelijke ontwikkeling in het onderwijs, gebaseerd op de principes van De Bildungacademie. De denktank richt zich op het vormgeven van projecten voor docenten/mentoren en voor jongeren. Doel is om zowel docenten/mentoren als jongeren tools in handen te geven om talentgericht te ontwikkelen en om hen te leren om in te spelen op (ingrijpende) veranderingen en actuele thema’s en vraagstukken in onze samenleving. Wil je hier meer over weten of zie je mogelijkheden voor jouw werkpraktijk? We horen graag van je!

Wil je eerst meer weten over de zienswijze op talent, lees dan verder: talentontwikkeling of ga naar de website Talent-in-1-woord.

We beginnen te laat

We beginnen te laat met ontwikkelen. Dat is mijn conclusie als ik naar de vraagtukken kijk in mijn werkpraktijk. Een conclusie van 20 jr coaching en procesbegeleiding. En het is de realiteit van de dag als we naar de ruigheid kijken van het dagelijkse leven van zoveel mensen.

Het is zo jammer

Wat zijn er veel jongeren die zoekende zijn, somberte ervaren, mensen die vastlopen, niet weten wat te moeten doen of hóe. Teams die stagneren, ondernemers die rondjes draaien in de waan van een veranderende markt, leiders die moeite hebben in positie te komen of te blijven.
Het is zo jammer. De wereld zit vol talent en nog veel te weinig mensen hebben daar goed zicht op. En hóe ze vanuit hun talent en eigenheid dingen kunnen veranderen. Gelukkig zijn er allerlei wegen en/of ontwikkeltrajecten om daar werk van te maken, om alsnog de essentie scherp te krijgen en dingen bij te stellen of het radicaal anders te gaan doen.

Waarom wachten?

Maar zoals ik al schreef; we beginnen te laat.
Waarom wachten we totdat het ergens begint te schuren of te barsten?
Hoe zou het zijn als we veel eerder mensen helpen ontdekken wie ze zijn, wat hun waarden zijn, waar ze van betekenis willen zijn en hoe ze zich kunnen aanpassen aan een veranderende wereld? Hoe kunnen we mensen aanzetten om uiting en invulling te geven aan ‘urgentie’ die ze ervaren?

Deze week werd ik een paar keer bevestigd hoe cruciaal de rol van het onderwijs is hierin.

🌿 Allereerst tijdens de eerste editie van het Studium Generales dat Kees Klomp namens Windesheim in samenwerking met het Academiehuis Grote Kerk Zwolle heeft georganiseerd. Derk Loorbach hield een inspirerende lezing over Radicale Transities waarin hij onder meer het belang van het ‘herontdekken van waardering van de natuur’ noemde.
Wij zijn natuur. Dus hoe belangrijk is het om dit goed te leren kennen?! Het onderwijs heeft daar een belangrijke rol in, al is het alleen al omdat alle kinderen in principe naar school gaan.

🌿 Ten tweede tijdens de start van de De Bildung Academie Docenten, gisteren in Amsterdam.
Bildung = ‘Je bewust en actief verhouden tot…’
Een evenwichtskunst tussen persoonlijke en maatschappelijke vorming.
Zelfvorming en morele vorming.
Hoe pas je je aan aan een veranderende wereld en waartoe wil je je aanpassen?
Het was gaaf en inspirerend met hoeveel bevlogenheid de docenten uit mijn groep over hun vak en hun rol spraken. Maar ze uitten ook zorg en twijfel, want hoe krijg je de organisatie mee waarin je werkt?

Levenskunde op school

Er zijn al veel voorbeelden van Burgerschap op scholen, opleidingsinstituten en andere organisaties. Zelf loop ik al lange tijd met het idee om een leerlijn te (helpen) ontwikkelen voor het onderwijs. Een leerlijn dat gaat over Levenskunde. Levenskunde of levenskunst? Een leerlijn met thema’s zoals ‘de essentie van jou, je aangeboren talent, waarden, natuur, ontwikkelen van perspectieven, creativiteit, ethiek, wendbaarheid, etc.. Graag kom ik in contact met docenten, onderwijsinstellingen en andere geïnteresseerden die hier werk van willen maken. Dat kan in mijn eigen stukje bos of ergens op locatie. Ik hoop dat we over 10 jaar kunnen zeggen ‘we beginnen op tijd’ in plaats van ‘we beginnen te laat’.

Wat is de bedoeling?

Afgelopen jaren heb ik diverse teams begeleid in het bedrijfsleven,  in Zorg- en Welzijn en bij de overheid. Het betrof uiteenlopende vraagstukken met uiteenlopende doelstellingen van de teamcoaching of de procesbegeleiding. En toch is alles te herleiden naar het ene. ‘Waar ben jij van?’ Vraag ik steevast. ‘En waar is jullie team van?’ Met andere woorden wat is de bedoeling van jou? Wat is de bedoeling van het team waar je deel vanuit maakt? En wat is de bedoeling van de organisatie? Ligt dit in lijn met elkaar?

Het is opmerkelijk hoeveel moeite het kost om een eensluidend antwoord te vinden op de bedoeling van een team. Enerzijds heeft dat te maken met woorden, met taalgebruik. Anderzijds zijn er echt grote verschillen in beelden die mensen zelf hebben gecreëerd  van de bedoeling van het bedrijf waar ze voor werken of van het team waar ze deel van uitmaken.
Het is zo vreugdevol dat het elke keer weer lukt om de stip op de horizon helder te krijgen. Met de stip bedoel ik het hogere doel. Het helpt om vragen te stellen. Aan jezelf en aan elkaar. “Wanneer is onze bestemming bereikt? Dus waar gaan we voor en waar staan we voor?” Hoe uitdagender en hoe prikkelender het antwoord hoe meer energie er ontstaat om te gáán….

Het mooie van het begeleiden van teams is dat ook ík steeds scherper krijg wat de bedoeling van mij is, waar ik warm voor loop en waar ikzelf in excelleer. Ik gedij in het scherp zetten, ben scherp, stretch mensen (en daarmee teams) tot bijna het uiterste. Ik geef terug wat ik waarneem, maak moeilijke onderwerpen bespreekbaar en heb oog (en maak tijd) voor plezier en luchtigheid. Die combinatie maakt dat mensen het aandurven om naar zichzelf te kijken en de dynamieken/patronen in het team te zien. Daarmee begint verandering, hoe pijnlijk of hoe lastig het ook is.
Ingewikkelde dingen naar de eenvoud brengen, daar ben ik van. Vandaar die ene zin ‘Waar ben jij van?’

Teamontwikkeling; hoe zit het precies

Als 1 persoon in het team een probleem heeft

Het team dat ik aantrof bij mijn start 9 maanden geleden was een team met oud zeer. Een historie van een komen en gaan van leidinggevenden en te snelle groei.

De nieuwe leidinggevende had een half jaar hard gewerkt om het gezellig te maken op het werk. Ik werd gevraagd om wat aan de verbinding te doen in dit team. Er was iets met de dynamiek in het team, mensen waren soms best onaardig naar elkaar. ‘Maar ook heel leuk hoor’.

Intakegesprekken

Ik heb hem een uur gesproken en gevraagd of hij er mee akkoord ging dat ik met alle teamleden een intakegesprek zou voeren. De terugkoppeling zou ik anoniem en aan de hand van thema’s/patronen doen. Op basis van de uitkomsten zouden we samen bepalen of er vervolgstappen zouden komen en zo ja hoe die er dan uit zou zien.

Peter ging akkoord. En nu achteraf zegt hij ‘Ik was zo naïef, ik had gewoon niet door dat er zoveel onderliggende thematieken waren waardoor het haast onmogelijk was om een écht team te kunnen vormen.’

De terugkoppeling was confronterend. Peter moest echt een paar tranen wegpinken. En precies in die geraaktheid zat de sleutel voor verandering. Voor hemzelf en voor het team.

We besloten de terugkoppeling in het team op eenzelfde wijze te doen. Gewoon delen. Zonder in oplossingen te schieten.
Het werd heel stil. Meerdere mensen zaten met tranen in de ogen. Een iemand zei ‘Ik vind het heel erg voor collega’s, maar ik heb zelf nergens last van.’ Dat was voor mij belangrijke informatie waardoor het duidelijk werd dat dit dus een hardnekkige dynamiek is in dit team.

‘Ik heb nergens last van.’

Hoe zit dat met ‘nergens last van’?
Lekker aan het werk en wegkijken?
Lekker aan het werk, het is niet mijn probleem.
Lekker aan het werk en ik weet ook niet wat ik er mee moet, dus laat ik het maar.
Lekker aan het werk en ..?

‘Nergens last van’ is in dit geval helemaal niet lekker aan het werk. En het is niet collegiaal en niet loyaal om, bewust of onbewust, niet te willen weten hoe het precies zit. Want zeg nou eerlijk als een dierbare ergens last van heeft zeg je toch ook niet ‘Ik vind het heel erg voor je, maar ik heb zelf nergens last van’?!

Als 1 persoon in het team een probleem heeft dan is dat het probleem van het hele team

Precies dit: Wat we in privé-relaties belangrijk vinden geldt ook op het werk. Heeft een persoon in het team een probleem, dan is er een probleem voor het hele team. Het makkelijkst is dit te begrijpen als het gaat over ongewenst gedrag of intimidatie. Maar uitsluiten, buitensluiten, niet gezien of niet gehoord worden, te hoge werkdruk, te weinig uitdaging, enzovoort, is allemaal erg. Voor die ene collega vreselijk en daarmee ook voor jou werk aan de winkel. Je moet willen weten hoe het precies zit. En wat jij kan doen om het fijner, beter, gezelliger en waardevoller te maken. Dus waar sta jij voor en waar ga jij voor?

Ontwapenend bij het koffie-apparaat

Ik gun iedere organisatie een Annemarie!

Dit is het verhaal van Annemarie.
Ze is 38 jr en heeft bij haar geboorte hersenbeschadiging opgelopen. Haar kinderjaren en jeugd waren niet makkelijk. Het spreken gaat langzaam en vanwege spasmen is het moeilijk om gericht taken uit te voeren. Maar stap voor stap heeft zij zich ontwikkeld tot een zelfstandige vrouw. Als jong volwassene kwam ze terecht op een ‘beschutte werkplek’. Het was fijn voor Annemarie om deel uit te maken van een team. Maar het werk gaf ook veel prikkels, de taken waren best ingewikkeld in verband haar moeizame coördinatie en de werkdruk was, ondanks alle aanpassingen, te hoog.

Er is gezocht naar andere werkomgevingen.

En gelukkig was daar die ene werkgever die mogelijkheden zag

Wat voor velen een ondenkbare baan is is voor Annemarie een droombaan.

Iedere ochtend staat ze met haar ontwapende glimlach naast het koffie-apparaat. De mensen die haastig het kantoor in lopen worden door haar warm welkom geheten. Ze kan niet goed uit haar woorden komen, maar de glimlach op haar gezicht zegt ‘Welkom! Fijn dat je er bent!’
Annemarie is vanuit haar talent aan het werk. Als zij er niet is starten de collega’s van haar minder ontspannen aan de dag.
Het is fijn op kantoor als Annemarie er is. Collega’s en klanten zijn heel blij met haar aanwezigheid en laten het graag aan haar over om het knopje van het koffie-apparaat in te drukken. De mensen om haar heen maken ondertussen een ontspannen praatje, ze maken even pas op de plaats, ze zijn respectvol en vriendelijk, hebben oog voor de kleine dingen.

Annemarie is er
Ze laat laat zien dat de grootsheid van talent vaak in de kleine dingen zit.
Ik gun iedere organisatie een Annemarie. En ik gun “alle Annemarie-en” een plek waar talent de ruimte krijgt.

 

Het is een dunne lijn

Zaterdag was het bandjesavond. Het was een mooie avond om met vrienden in de stad af te spreken en te genieten van livemuziek.

Ik zag hem op de brug zitten. Mooie man in een net overhemd, pullover, goede jas en nette spijkerbroek. Aan zijn hand een zegelring die schitterde toen hij een slokje van zijn drankje nam. Naast hem stond een tas met wat spulletjes.

Rogier is arbeidsrechtadvocaat
‘Heb je misschien wat geld voor me?’
Terwijl ik mijn portemonnee zocht vroeg ik hem wat zijn plan voor de avond was.
‘Ik ga dan naar de Herberg’, zei hij. ‘De daklozenopvang hier in Zwolle.’
We maakten een praatje en zo kwam ik te weten dat hij arbeidsrechtadvocaat is en Rogier heet. Rogier heeft op een aantal kantoren in NL gewerkt en laatste jaren in het buitenland. Hij vertelde enthousiast over de zaken waar hij aan gewerkt had.
Bij zijn tweede scheiding was het mis gegaan. Hij moest zijn appartement uit en dat was het begin van een aantal gebeurtenissen waardoor hij op straat terecht was gekomen. Geen huis, geen baan, geen geld.

Groei Vooruit
“Wat zou je graag willen?” vroeg ik hem. ‘Gewoon een baan, maakt mij niet uit wat. Als ik maar aan het werk kan en uit deze situatie kom’. Hij klonk oprecht, welbespraakt, vriendelijk. Ik gaf hem de tip om zich te melden bij Groei Vooruit Regio Zwolle “Ik werk daar ook aan mee. Je kunt mijn naam noemen en ik zal vragen wat we voor je kunnen betekenen.”

‘Wat fijn dat je dit doet, wat fijn dat je dit doet.’ Hij doelde op het feit dat ik hem wat geld gaf. Maar hij werd hoopvol toen ik hem over de mogelijkheden vertelde in begeleiding naar werk. Ik zei nog dat het een dunne lijn is. Dat ik mij dat goed realiseer. En dat ik hoop dat iemand mij de hand uitsteekt of wat geld geeft mocht ik in zo’n situatie terecht komen.
We wensten elkaar een goede avond.
Ik heb meerdere keren aan hem gedacht dit weekend, ik hoop dat hij mijn tip ter harte neemt.

De noodzaak van een postadres/briefadres
Vandaag heb ik meteen navraag gedaan of dak-en thuislozen geholpen kunnen worden met de dienstverlening van Groei Vooruit. Het is nodig om een postadres te hebben weet ik nu. De Herberg kan bijvoorbeeld een postadres (briefadres) zijn. Voor het aanvragen van een briefadres in regio Zwolle: https://www.zwolle.nl/briefadres

Als er ergens een wereld van verschil gecreëerd kan worden dan is het wel voor de mensen die zonder dak of zonder thuis zijn. Off the road is in deze context niets avontuurlijks, maar een keiharde struggle zoekend naar een menswaardig bestaan.